......

گاهی یه سری چیزایی رو که دوسش دارم و به دلم میشینه رو که حس میکنم برام مثل یه نشونه میمونه رو روی یکی از ایینه قدی های اتاقم مینویسم تا هر روز تا یه مدت چشمم بهش بخوره...که یادم بیاد! که یادم بمونه...+گاهی کنار اومدن با یه سری شرایط سخته...ولی مجبور...

یه سال دیگه هم گذشت... یه سال دیگه بزرگتر شدی... خانوم تر شدی.. یه سال دیگه بهت اجازه داده شد زندگی کنی..زنده باشی... پس بخند.. خوشحال باش... تلاش کن واسه خواسته هات... بجنگ... و تمام ناراحتیاتو سعی کن دونه به دونه از زندگیت پاکشون کنی... دوباره قوی شو...مثل قبل شاد باش.. میتونی دوباره شروع کنی.......

اولین روز ماه دوم زمستونم گذشت... خیلی زود تر از زود یه ماااه گذشت...شاید تو چشم به هم زدن...فکرم همش درگیر این میشه که چقدر زود داره میگذره....این روزایی که داره میگذره پشت هم داره از عمرم یکی یکی کم میشه...یعنی چقد دیگش مونده! 2 ماه..2 سال...20 سال! چقده دیگه زندم...چقده دیگه وقت دارم! چقده از این 20 سال زندگی کردم؟ اصلا زندگی کردم!؟ بعضی وفتا دلم میخواست بدونم کی میمیرم...که با خیال راحت بدونم چه کارایی میتونم انجام بدم..!که کدوم کارام میتونم انجام بدم و کدوماشون براش وقتی نمیمونه....اصالا اگه وقت زیادی نداشتم همشو به لذت بردن بیشتر میگذروندم و کلشو ریلکس میکردم ....شایدم میرفتم دنبال ته مونده چیزایی که دلم میخواست تجربه کنم از ته دلم.... +امروز با همه تنها بودنم بازم افسرده بودم..اما تصم...

روزای گذشته روزای بدی نبودن... هر چند که بدی های خودشون داشتن عالی شاید نبودن اما بی انصافیه بگم بد بودن... انقدر اتفاقات مختلف افتاد که نمیدونم از کجا ها دقیقا بنویسم...از شمال اومدن عمه..از دانشگاه..از مریضی..از این تصمیمات..از فال قهوه یهویی...گشت و گذار ها و در ها...خونه نبودن بابا....رژیم...قدم زدنای صبحگاهی..ایران اومدن بیتا و اولین بار بعد 30 سال دیدنش و برگشت دوبارش به امریکا...همه چیز در هم بود... روزای شلوغی بود...بخوام بدیاشو بگم از خوبیاش بیشتر میشه...اما نمیخوام غر بزنم... +به طرز عجیبی بی احساس شدم..نمیدونم بخاطر این هورمون های لعنتیه یا چیزی خورده تو سرم...دلم خیلی کم تنگ میشه...خیلی سخت گریه ام میگیره منی که بهم میگفتن بالا چشمت ابروئه بغضم میگرفت! +بیتا صبح دیروز برگشته بود ...

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید ...

چقدر سالم بودن خوبه!به طرز وحشتناک حال بدی دارم.... قرصامم سر ناسازگاری دارن...خدا رو شکر تلفنی دکتر جان عوضشون کرد...چون اگه جون میدادم هم حاضر نبودم برم دکتر... +دیشب با زور بقیه رفتم خونه مادر جون اونم موقع شام با بابا...گفتن همه دور هم جمعن باید بیای اینجوری حال و هوات عوض میشه!! از دو تا قاشق شامی که به زور این که میمیری خوردم شد 28 ساعت بیداری و پیچیدن به خودم... به طرز عجیبی قشنگ حس میکنم باکتری ها دارن تو معدم و بدنم میزنن و میرقصن...! +همچین گفتم همه دور هم بودن حس کردم یهو یه خانواده خیلی پر جمعیت و شلوغ پلوغیم منظورم از همه فقط 9 نفر بود:/...اما در واقعیت کلا هممون با هم خانواده پدری و مادری رو رو هم با نوزاداشون جمع کنن میشیم 20 تا:( گاهی این خلوت بودن دوست دارم...اما همیشه ارز...

میدونم خیلیا اینجا رو میخونید....که بیشتر ها به هر دلیلی خاموشید.. اینم نگفتم روشن بشید همتون راحت باشید چون خودمم میخوام وقتی جایی رو میخونم راحت باشم ..و این که نظر دادن و حرف زدن دلیه..داد و ستد که نیست! اما امشب ازتون میخوام برای یکی از دوستای مجازی که امروز زیر تیغ جراحی بودن و تو بیمارستان به سر میبرن دعا کنید....به دعا های خوبتون برای بهبودیش نیاز داره... هر کسی که اینجا رو میخونه با دعاش میتونه باعث کمکش بشه...کاش این کمک کم از هم دریغ نکنیم.... امیدوارم زود تر سلامتشون بدست بیارن و برگردن... (فافا) +ممنون از همتون...خیلی ممنون...خبر رسید خوبن...این عالی ترین خبر ممکن میتونست باش...خدا رو شکر..:)...

بی حوصلگی...تنهایی...سردرد...خستگی...یه ذهن پر فکر و سردرگمی... دل گرفته! از همه رو اعصاب ترش همینه که دلت بگیره...(ناراحتی نه...فقط دل گرفتگی..) +اگه تصادف نکرده بودم مطمئنم امشب میزدم بیرون و انقدر با سرعت زیاد میروندم تا اروم بشم...فکر کنم خدا خودش میدونست من ادم نمیشم این ترس انداخت تو وجودم با اون تصادف که خودم به کشتن ندم...:/ +پر حرفم...اما ساکتم خیلی ساکت:( متاسفانه مرورگر شما، قابیلت پخش فایل های صوتی تصویری را در قالب HTML5 دارا نمی باشد.توصیه ما به شما استفاده از مروگرهای رایج و بروزرسانی آن به آخرین نسخه می باشدبا این حال ممکن است مرورگرتان توسط پلاگین...

چقدر میتونه قشنگ باشه مگه نه!هه.. +باعث میشه بیشتر بهش فکر کنم...با جدیت...اونوقت دیگه از من ناراحت نشو... +صدایی نمیشنوی اما ممکنه یهو خراب شدنشو ببینی... +ادما میفهمن.... 1:07 ...

باید اعتراف کنم وقتی نمینویسم هم دلم براتون تنگ میشه.... نمیدونم چرا از دوست صمیمی هم برام صمیمی ترید و انقدر برام دوست داشتنی هستین..و همیشه دلم میخواد بهترینا براتون اتفاق بیفته.... و اصلا و ابدا قصد اینو ندارم که خودم تو دل کسی جا کنم...چون هر جوری که باید شناخته میشدم تا حالا دیگه شدم... همیشه تو بد ترین و بهترین شرایط هام با حرفاتون بهم دلداری دادین و دل گرمم کردین...نگرانم بودید..خوشحالم کردید...با بودنتون کم تر غصه خوردم...انقدری باهاتون راحتم که مثل یه خواهر بزرگتر شدید برام...همیشه ارزوم اینه که کاش این دوستی مجازی نبود.... همیشه دوستون دارم و بهترین ها...